W Polskich szkołach wprowadzono przedmiot zwany „Sztuka”. Jest to połączenie wcześniejszej plastyki i muzyki.
Dzięki temu uczniowie mają mniej godzin lekcyjnych. Także etaty nauczycieli się zmniejszyły. Na takich zajęciach Sztuki uczniowie tworzą swoje małe dzieła. Poznają także twórczości sławnych artystów i ich biografie. I tak widząc obraz na przykład Picassa, potrafią przypisać go do autora. Często to na tych zajęciach odnajdowani są nowi młodzi artyści. Prace wysyłane na różne konkursy, mogą zdobywać wszelakie nagrody, nawet bardzo cenne. I tak na przykład obraz Anny Kowalskiej z mojej wioski może wisieć wśród innych dzieł w Warszawie. Co pozwoli na spełnienie marzeń i otworzy drzwi do dalszych osiągnięć.
Te małe zajęcie w szkole wyjaśniają dzieciom i młodzieży, czym jest kultura. Dla wielu to jedyna możliwość , aby zaznajomić się z tym tematem. Gdy dorosną, świadome co to jest między innymi kultura słowa, kultura osobista pozwoli im na kierowanie się panującym normą i zasadom.
Sztuka jako przedmiot obowiązkowy w gimnazjum,pozwala na okiełznanie dzieci w trudnym wieku. Jest to okres buntu, gdy neguje się wszystko. Jeżeli nauczyciel potrafi zainteresować uczniów swoim przedmiotem, może dzięki temu wpoić im zasady. Nauczyć piękna i wrażliwości na sztukę, przyrodę i tym podobne.
Na sztuce słucha się muzyki sławnych kompozytorów jaki i muzyki słuchanej przez samych uczniów. Jest ona najróżniejsza zaczynając od „Jazzu” po przez różne odmiany „Metalu” do „Hip-Hopu”, „Rapu”, czy „Reage”. A jak powszechnie wiadomo, muzyka nie tylko uspokaja i relaksuje ale i łagodzi obyczaje. Dlatego warto,aby nauczyciel wychodził naprzeciw swojego podopiecznym. Warto aby w plan zajęć zostały wpleciony także tematy które ich zaciekawią. Mile widziany jest czas podczas lekcji przewidziany na dyskusje. Dzięki temu można rozbudzić abstrakcyjne myślenie młodego człowieka. Dzięki wysłuchaniu co ma do powiedzenia, z pewnością pozwolą go zrozumieć. A jednocześnie wzbudzimy w uczniu zaufanie, okazując zainteresowanie jego punktem widzenia.
Nie każdy człowiek może powiedzieć o sobie, że jest znawcami sztuki, wymaga to bowiem dużo pracy, a przede wszystkim czasu. Nie można z marszu, z drogi, powiedzieć, że sztuka nie ma przede mną żadnych tajemnic. Bo przecież, to nie tylko obraz, rzeźba, ale także muzyka i wszystkie pokrewne tym dziedziną. Aby dobrze zgłębić tajniki sztuki, należy ją poznać i dogłębnie zbadać. Najlepszym sposobem jest podjęcie studiów w tym kierunku. Wiele uczelni ma w swej ofercie także takie propozycje. Wprawdzie są to kierunki nie oblegane. Powodem takiej sytuacji jest fakt,że nie każdy się do tego nadaje. Osoby które wybierają taką specjalizacje są ludźmi z pasją. Cechuje ich nie tylko kultura osobista, ale także wybitną wrażliwość i ciekawość świata. Potrafią oni dostrzec, to czego inni nie widzą. W kropi rosy mały obraz stworzony przez przyrodę. Szum lasu, czy szmer fal to muzyka dla wrażliwego ucha. Kultura słowa ma dla takiej osoby bardzo duże znaczenie. Rozczytani w literaturze pięknej, nie znoszą kaleczenia języka. Jaki problem stanowi dla takiej osoby poznanie czy jest sztuka? Bez wahania można zaryzykować stwierdzenie, że żaden! Dla kogoś takiego to sama przyjemność. Poznawanie nowych, nieznanych dotąd gatunków malarstwa jest jak odkrywanie nieznanego lądu. Z wypiekami na twarzy wczytuję się w niepublikowane i nierozpowszechniane dzieł ukochanych pisarzy i poetów. Osoba tak uduchowiona nie poradziła by sobie na innych kierunkach. Gdyby taki człowiek został zmuszony do nauki nudnych wzorów, czy rysowania tabelek, dusiła by się w sobie. A tak na kierunkach posiadających kulture w tle, zaspokaja w soje potrzeby poznawania świata sztuki. Czerpie przyjemność z każdej nowej wiadomości, pragnąć podzielić się wiedza z całym światem. Ukończenie studiów jest jak nagroda i zachęcenie do dalszego poznawania siebie i otaczającego świata. Wiedza zdobyta podczas edukacji traktowana zostaje jako najcenniejszy skarb! O tyle ważny, że nie trzeba go strzec, nikt nie jest w stanie go odebrać, to co mamy w głowie jest nasze i tylko nasze.
Kultura i sztuka. Czy te wyrazy można stosować wymienni? W końcu kultura, to nic innego jak ogół materialnych i niematerialnych wytworów ludzkiego działania, wszystko, co zostało stworzone przez człowieka, w znaczeniu węższym; zespół norm, wartości, przekonań i tym podobnych. Natomiast sztuka według definicji jest dziedzina działalności ludzkiej, uprawiana przez artystów, w skład której wchodzi miedzy innymi obraz. Przytoczenie definicji, tłumaczy sztukę, jako pojęcie zawierającego się w terminie kultura. Które swoim obszarem obejmuje szersze konteksty. Tak jak wspomniane zostało to wyżej w skład sztuki wchodzą dzieła jakie jak obraz, rzeźba, czy utwór muzyczny. Muszą być one wykonane, przez artystów w danej dziedzinie. Często zdarza się, że przesłanie które kieruje do odbiorcy autor, może zostać opacznie odebrane. Najczęściej ma to miejsce w przypadku dzieł pisanych, wierszy czy innych utworów literackich. Kulturę można podzielić na wiele mniejszych pod grup, tak aby łatwiej wyjaśnić jakiego obszaru dotyczy. Trudno byłoby wymieniać wszystkie, jednak przytoczyć można między innymi kulture fizyczna, kulture językowa, kulture masowa, kulture multimedialna i tym podobne. Dla przykładu kultura językowa jest stopniem znajomości danego systemu językowego i umiejętność świadomego posługiwania się nim. Działalność mająca na celu określenie norm językowych i jaj upowszechnianie. Kultura fizyczna natomiast obejmuje wszystkie wartości i działania związane z dbałością o budowę i postawę ciała, rozwój sprawności i wydolności fizycznej dla zachowania i przywrócenia zdrowia. Jak widać wystarczyło przytoczyć wyjaśnienia dwóch rodzai działalności kultury, aby jasno zaprezentować iż gdy pojawia się podział poszczególne rodzaje nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego. I stawiają ogólne pojęcie kultura jak naprawdę szerokie! A definicja przytoczona na początku jest bardzo niewymierna, gdyż za kurtka. Jednak aby opisać całość tego pojęcia, potrzeba by napisać książkę!
Kultura jako zjawisko obecne w naszym życiu jest sama w sobie terminem bardzo wieloznacznym, co udowadniają liczne interpretacje wielu naukowców, którzy chcieli kulture zdefiniować. Najprościej kulturę można określić jako ogół wytworów ludzkich, zarówno materialnych, jak i niematerialnych, czyli duchowych, symbolicznych takich jak wzory myślenia i zachowania. Kultura najczęściej rozumiana jest w dzisiejszych czasach jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa. Kulture nieodłącznie utożsamia z cywilizacją. To nie jedyny kierunek, ponieważ kultura to również charakterystyczne dla danego społeczeństwa wzory postępowania, jak również to, co w zachowaniu ludzkim jest wyuczone, w odróżnieniu od tego, co jest biologicznie odziedziczone. Całość wiedzy na temat kultury próbuje badać i pojąć dziedzina wiedzy, jaką jest kulturoznawstwo, jednak także na poszczególnych aspektach kultury uwagę skupiają historia kultury, antropologia kulturowa, socjologia kultury, etnografia czy memetyka, która jest nauką badającą ewolucję kulturową zakładającą, że, jak w ewolucji biologicznej, jednostką doboru jest gen, tak w ewolucji kulturowej jednostką doboru jest mem, czyli najmniejsza jednostka informacji kulturowej. Kultura jako pojecie bardzo szerokie zalicza do swej gamy wiele odłamów. Spośród tych najbardziej rozpoznawalnych wyróżniamy kulturę materialna, kulturę duchową, Kulture społeczną, kulturę języka, kulturę polityczną i kulturę fizyczną, która jest znana każdemu jako zajęcia sportowe w szkole a której celem jest dbałość o kulturę fizyczną. Każdy odłam społeczny, religijny czy językowy charakteryzuję się pewną gamą aspektów wybranych dla danego pojęcia, które w działaniu i czasie stają się pewnym gotowym do nazwania i opisania wzorem, zatem samo pojęcie określające kulture jest bardzo szerokie i elastyczne. Zjawisko to odnosi się do społeczeństwa ale nie bezpośrednio i może dotyczyć każdej sfery życia począwszy od języka do kwestii religijności chociażby.
Sztuka współczesna nie została jeszcze objęta w konkretnych ramach czasowych ponieważ jej obszar stale jest powiększany i nie został dotąd ostatecznie sklasyfikowany. Umownie jej początek opisywany jest od momentu zakończenia drugiej wojny światowej, czyli na kres drugiej połowy dwudziestego wieku. Do sztuki współczesnej zaliczają się takie dziedziny jak ruchy artystyczne, tendencje i manifesty. Pierwszym sztandarowym wyzwaniem było pojecie ,,sztuki dla sztuki” i jest przejawem twierdzenia, ze sztuka nie służy wyłącznie estetycznej funkcji od których się odchodzi na korzyść interpretowania świata przez artystę. Dzisiejsza sztuka to reakcja na ogromny potencjał i zagrożenia dotyczące świata i samej jego istoty, tak samo jak życie człowieka, jego możliwości i jego destrukcyjne wpływy. Sztuka odnajduje się dziś w najprzeróżniejszych środkach wyrazu i stale powiększa dla siebie przestrzeń choćby publiczną. Do jednych z najwcześniej wprowadzonych rozwiązań w ramach środków wyrazu zaliczyć można, w ramach pierwszej awangardy, abstrakcje, collage, fotomontaż, manifest, obiekt, a w czasach drugiej awangardy tak zwanej neoawangardy pojawiają się także instalacje, video instalacje, performance, happening. Nie istnieją żadne zauważalne dla współczesnego odbiorcy sztuki znane ograniczenia estetyczne czy techniczne w wypowiedzi artystycznej. Zatem sztuka jest pojęciem które cały czas rozwija swoją definicje i można przyjąć przypuszczenie, że dopóki istnieje człowiek nigdy nie zostanie zdefiniowana odpowiednia i holistycznie. Jest to zjawisko, które świadomie wymyka się spod przyjętych kanonów i z każdym przykładem poszerzenia kanałów komunikacji przenika do sfer życia codziennego i takiego, które jest pokazywane tylko w galeria. Miejsca w których sztuka jest prezentowana otwierają się na nowe dziedziny i zapraszają do współpracy młodych artystów, których działalność jest nowatorska i zaskakująca. Dlatego właśnie ,,sztuka dla sztuki” jest rozdziałem otwartym i chłonnym ilekroć znajdzie się człowiek, który zechce ta przestrzeń zapełnić.