Pierwsze skojarzenie, które nasuwa się po tym jak zechcemy zdefiniować obraz jest nieodłączne od malarstwa. Obraz jest kojarzony przede wszystkim z płaskim utworem plastycznym, który przedstawia pewne treści za pomocą materiałów plastycznych, takich jak farby. Ma tu znaczenie zastosowanie również technik wykonania obrazu zarówno malarskich jak i graficznych. Sam obraz z ujęciu jakiegoś przedmiotu przedstawiającego dana treść ma swoją historie liczona na około 30 000 lat. Obraz jako dzieło sztuki również może spełniać wiele funkcji, jednak najbardziej kojarzone z tym dziełem są funkcje estetyczne, które powinny wywołać u odbiorcy swoiste przeżycia estetyczne takie jak piękno i funkcje użyteczne lub ludyczne które są kojarzone z danym regionem lub narodem i wiążą się z kulturą danego obszaru jak na przykład wzory kaszubskie w polskiej kulturze. Obraz kojarzony jest z działaniem artystycznym, jakimś wizualnym zjawiskiem, skierowanym do odbiorców w szerszej lub mniejszej skali. Obraz może traktować o zjawiskach dnia powszedniego, tak jak i jego początki, które sięgają ludów pierwotnych i malowanych przez nich na skalnych ścianach wizerunkach zwierząt. Obraz może być zilustrowanym światem wyobraźni i pokazywać myśli twórcy ujęte w sposób abstrakcyjny, obraz może także dotykać spraw metafizycznych, spraw wiary, które zostały na przykład uwiecznione w ikonografii. Obraz może wreszcie dotykać zupełnej abstrakcji, przenikając się kształtem obrazów, które są nierozpoznawalne i dla każdego odbiorcy mogą oznaczać zupełnie co innego, czyli pozostają do jego wolnej interpretacji. Tym samym odbiorca staje się częścią sztuki, ponieważ współuczestniczy w nadaniu jej znaczenia. Obraz jest obecny w życiu codziennym i zdecydowanie nie jest zarezerwowany dla wybranych, o czym świadczy sztuka ulicy taka ja graffiti, które bombarduje nas obrazami bez naszej decyzji o chęci ich spostrzegania. Graffiti na stałe wpisało się w naszą kulturę, mimo swych burzliwych początków.
Niezwykle bujny obraz malarstwa w dobie powstaniowej podporządkowany był potrzebie unarodowienia jaką wykazywała się sztuka i zarejestrowania chwalebnych momentów z historii Polski. Historia pojawia się więc spod pędzla w wielu konwencjonalnych stylistykach, od prostej grafiki, jaka charakteryzuje się obraz, po pełne realizmu , drobiazgowe sprawozdanie z przeszłości. To pierwsze mocno akademickie podejście obrał Henryk Siemiradzki , który stworzył obraz o ogromnych rozmiarach. Miał on tytuł „Pochodnie Nerona”. Z tezami o wyższości malarstwa historycznego nad rodzajowym polemizował też Stanisław Witkiewicz , który był malarzem i teoretykiem sztuki. Jego zdaniem przedmiot nie wpływa na charakter jakim odznacza się sztuka, ani nie podkreśla jego wartości. Posunął się on nawet do dosadnego stwierdzenia , że kompozycja obrazu powinna odtwarzać naturalny układ przedmiotów , niezależnie od tego jaka jest ich tematyka. Henryk Rodakowski , równie sławny malarz w Europie , przywiózł z Paryża złoty medal pierwszej klasy za obraz pod tytułem „Portret generała Dembińskiego” , na którym wsławił i przedstawił losy bohatera Wiosny Ludów w monumentalnej , choć psychologicznie przekonywującej zadumie. Wiążąc się małżeństwem ze sferami ziemiańskimi , szybko zmienił swój talent i poświecił się malowaniu obrazów i portretów doskonale usytuowanych osób. W zupełnie inną stronę skierowała swe zainteresowania grupa malarzy , którzy Warszawską Szkołę Sztuk Pięknych opuścili w latach pięćdziesiątych dziewiętnastego wieku. Top właśnie ich wysiłkom zawdzięczamy powstanie z roku 1860 Towarzystwa zachęty sztuk Pięknych , które zorganizowało pierwszą w Warszawie stałą ekspozycję malarstwa. Wśród nich trzeba takze wymienić i nie nalezy zapomnieć o Wojciechu Gersonie, Franciszku Kostrzewskim, Józefie Szemratowskim, którzy interesowali się naturom i ludem. Ważne tytuły obrazów to; „ Pogrzeb wiejski”, „ Wiatr biednemu w oczy”, „Dziewczyna bez dachu”, które określają krąg ich fascynacji prostotom i realizmem.
Współczesne szkoły plastyczne skupiają tylko i wyłącznie ludzi, którzy na podstawie konkursu plastycznego. Potencjalni uczniowie muszą zrobić szereg prac plastycznych, aby dostać się na pierwszy rok. W takich szkołach oprócz normalnych zajęć są obowiązkowe zajęcia z rysunków w plenerze i ogóle najęcia ze sztuki. Młodzi artyści muszę wiele się nauczyć, ażeby później móc się z tej dziedziny utrzymać. Uczniów takich szkół charakteryzuje talent, wrażliwość na otaczający nas świat. Szkoła skupia ludzi, którzy są zainteresowani rozwijaniem swoich plastycznych talentów. Nad takimi artystycznymi szkołami pieczę sprawuje minister kultury i dziedzictwa narodowego. Edukacja artystyczna trwa dłużej o rok od standardowego nauczania w szkołach ponad gimnazjalnych to znaczy liceów. System szkolnictwa plastycznego obejmuje zwykłe przedmioty ogólnokształcące oraz przedmioty artystyczne takie jak reklamy wizualne, projekty przestrzenne, rysunek, malarstwo, podstawy fotografowania i powstawania filmu, rzeźba, sztuka i jej historia. Uczeń ma do wyboru dwa kierunki czyli specjalności, do których zaliczanie jest projektowanie przestrzenne oraz reklama wizualna, z tych właśnie przedmiotów pod koniec nauki ma egzamin, po którym dostaje dyplom. Po ukończeniu edukacji absolwenci otrzymują dyplom zawodowego plastyka i przystępują do egzaminu maturalnego na tych samych zasadach co inni maturzyści. Wiele osób nie rezygnuje z dalszej edukacji i kontynuuje ją na wyższych uczelniach artystycznych. Podczas okresów licealnych uczniowie aktywnie uczestniczą w plenerach artystycznych, co jest inną formą nauki artystycznej poza obrębem placówki szkolnej. Dodatkowym plusem dla uczniów są zajęcia z historii muzyki, sztuka historii także ma dodatkowe wykłady, oraz jest możliwość przystąpienia do zespołu wokalnego. W szkole plastycznej uczniowie wystawiają swoje prace w galeriach szkolnych lecz nie tylko bardzo często biorą udział we wszelakich konkursach. Szkoła również dysponuje różnego rodzaju warsztatami, gdzie uczniowie mogą jeszcze bardziej pogłębiać swoje zainteresowania.
Obraz powstający w malarstwie olejnym jest sztuką najbardziej rozpowszechnioną z użyciem farb olejnych. Technika farb olejnych polega na nakładaniu koloru na płótno zgruntowane przytwierdzone do gładkiej deski. Obrazy powstające z pomocą farb olejnych są bardzo kosztowną odmianą malarstwa, pozwalająca na dużą swobodę w mieszaniu koloru oraz wszelakim doborze barw. Można w prosty sposób uzyskiwać efekty połysków czy matu, a także przenikaniu i przeźroczystości barw. Malarstwo olejne i obrazy wykonane tą techniką mogą być wielokrotnie zmieniane, retuszowane poprzez kolejne warstwy farby. Obraz malowany farbą olejną jest bardzo trwały. Odmiana tego rodzaju malarstwa dzieli się na dwie fundamentalne techniki. Pierwszą jest klasyczna odznacza się warstwowością oraz laserunkowością. Do jej cech zaliczamy to, że na barwną zaprawę czyli grunt bardzo cienkiej, monochromatycznej podmalówki może być olejna bądź temperowej. Następnie na obraz nakładane są warstwy niezwykle barwnego werniksu. Kolejna warstwą jest wielokrotne nakładanie warstw półkryjących lub też przeźroczystych. Wykorzystywane są do tego farby olejne lub olejno-żywicznych. Obrazy wykonane tą techniką malarską stają się piękną kompozycją kolorów oraz niezwykłą wyrazistością i głębią barw. Obecnie jest ona wykorzystywana do tworzenia kopii i pastisz z dawnego malarstwa ze względu na koszty związane z materiałami. Kolejnym podziałem była alla prima dosłownie znaczyło od pierwszego wyrazu, rozwijała się nieco później niż poprzednie gdyż w osiemnastym wieku. Cała technika polega na realizacji twórczych zmysłów przez nakładanie jednej czasami grubej i modelowanie ruchami twardego pędzla bądź też szpachli kryjącej warstwy farb olejnych. Czasami one są mieszane bezpośrednio na obrazie. Pointylizm jest jedną z odmian tej techniki artystycznej. Podczas postępów w różnych dziedzinach życiowych malarstwo olejne przeobrażało się pozwalając sobie na coraz śmielszą swobodne. Artyści wykorzystywali swoje pomysły opierając fundamentalne zasady na swoich nauczycielach.